Zwierzęta hodowlane

Krowa

Łagodne zwierzęta hodowlane nasłonecznionych pól. Ciężkie kopyta i szerokie boki wyróżniają te stworzenia na łąkach, w lasach i nadbrzeżnych mokradłach. Przemierzają tereny za dnia, całkowicie ignorując wędrowców i dbając jedynie o paszę i cień. Krowa nie szarżuje ani nie broni swojego terytorium; ugodzona ostrzem lub strzałą po prostu ucieka na niewielką odległość, po czym znów się uspokaja. Parobkowie z miejsc takich jak Rarziled hodują je w różnych maściach, by odróżniać stada, upewniając się, że ich własność nie pomiesza się po burzy lub nocy w lesie.

Występuje także jako: Byk, Cielę.

Koza

Wytrzymałe, terytorialne roślinożerne bestie otwartych przestrzeni. Gęsta sierść chroni te zwierzęta przed wiatrem w tundrze, na pustyniach i pasach wybrzeża. Poruszają się za dnia, traktując połacie traw i tajgi jak własne terytorium. Koza nie zaatakuje obcego od razu; napina grzbiet i stoi w miejscu na dystans, dając ostrzeżenie. Jedynie ci, którzy podejdą zbyt blisko lub zaatakują pierwsi, mierzą się z potężnym uderzeniem rogami. Ponieważ nie ustępują nawet ranny, rolnicy i wędrowcy muszą odpędzać je siłą.

Występuje także jako: Koza domowa, Koźlę.

Świnia

Tuczne zwierzęta hodowlane z obrzeży osad. Szorstka szczecina i ubłocone boki zdradzają te stworzenia, gdy ryją w ściółce leśnej, na łąkach, mokradłach i sawannach. Za dnia snują się po pastwiskach blisko naszych murów, nie zwracając uwagi na podróżnych ani strażników. Dopiero gdy ostrze dosięgnie jej skóry, świnia zrywa się do ucieczki, gwałtownym susłem pędząc przed siebie w poszukiwaniu schronienia. Parobkowie trzymają je blisko bram wioski, by chronić je przed kradzieżą przez wilki lub coś gorszego.

Występuje także jako: Prosię.

Wieloryb

Potężne ssaki wodne otwartych mórz. Otłuszczone boki i obrośnięta pąklami skóra suną przez głębiny, gdzie te łagodne olbrzymy żywią się krylem. Nie zwracają uwagi na mijające je statki ani pływaków, kontynuując swą powolną migrację w słonych prądach bez zainteresowania cudzym ładunkiem czy życiem. Kiedy harpun dosięga celu, stworzenie jedynie odpływa kawałek dalej od źródła bólu, zamiast stanąć do walki. Nadmorskie osady cenią ich tłuszcz i kości do wyrobu lamp i narzędzi, przez co ich przewidywalne szlaki stają się celem zimowych polowań.

Występuje także jako: Wal grenlandzki.