Każda postać szkoli się w jednej z czterech Ścieżek — Moc, Podstęp, Arkana albo Wiara. Twoja Klasa to fach, którego uczysz się w jej ramach: przenośna nazwa, którą odczyta kapitan w Rezg, notariusz Vhalderów i kapelan przy kapliczce, choć każdy z nich upiera się, że pozostali dwaj uczą jej źle. To, które Klasy są dla ciebie otwarte, zależy od twojej Ścieżki i Rasy, a do kilku można dojść więcej niż jedną Ścieżką.
Każda Klasa ma własną listę drzwi. Rasy wymienione na każdej karcie — i bramy oznaczone tylko dla kobiet albo tylko dla mężczyzn — to to, co obecnie oferuje tworzenie postaci. Nie ustalono dla nich żadnej przyczyny cielesnej, religijnej ani prawnej.
Broń i rząd, wyćwiczone, aż działają bez ciebie. Plan pada przy drugiej bramie, szyku już nie ma, a Wojownik jest powodem, dla którego linia wciąż stoi — i tym, który potem znosi zmarłych do domu.
Zaangażuj się wcześnie, złam wszystko, co cię trzyma — korzenie, sidła, zamknięty krąg tarcz — i ureguluj rachunek własnym ciałem później. Kompanie poganiaczy Culdarów wzięły stare oszczerstwo kancelarii, wydrukowały je na swoich umowach najmu i podniosły stawkę.
Pełna zbroja, ramię z tarczą i przygotowane działania wnoszone w ścisk, zamiast rzucanych zza niego. Za tytułem nie stoi żaden jeden zakon: znak wyryty o świcie musi po prostu przetrwać upuszczenie, skrwawienie i zadeptanie.
Nie rozpraszacz — diagnosta, który pracuje w zasięgu wrogiego działania. Nazwij źródło, odniesienie, ścieżkę i nośnik, stojąc tak blisko, że pomyłka cię zabije, a zwykłe ręce dostaną tych kilka oddechów, których potrzebują, by wyryć pieczęć.
Liturgia niesiona na długość miecza i wymierzona w to, co zakotwiczył wróg. Kamień Wojny to przeciwkotwica wbita publicznie; spalenie go to założycielski argument domów Piętna. Inne kapliczki i wolne kompanie prowadzą tę samą bliską robotę i nie dziedziczą nic z doktryny.
Tam, gdzie pan posłałby w gąszcz psa, Dzika Włócznia wchodzi z włócznią: pościg, odstrzał i walka na ziemi, przez którą nie biegnie żadna droga. Czerwone Łowy uczą słynnej formy i każą swoim łowcom wyrzec się obiecanego powrotu przy Drzewie Serca. Większość uczy się gdzie indziej i niczego nie przysięga.
Dalekobieżny portal przenosi wędrowca i to, co ten wędrowiec niesie. Nie przenosi zboża, stad, wozów ani taboru oblężniczego — więc drogi wciąż się przemierza, a ktoś wciąż musi wiedzieć, który bród jest brodem w mokrym miesiącu.
Przedmiotem działania jest inna osoba — jej uwaga, jej strach, lojalność, którą uważała za własną. Żadne kolegium nie poświadczy fachu, który nie potrafi potem powiedzieć, co wydał, więc zaprzysiężone domy prowadzą rejestry, które wrogi sąd może odczytać, gdy je potępia. Żołnierze nazywają to hakowaniem.
Wejście, ukrycie i wyczucie chwili — skończone, zanim sala zorientuje się, że jest czemu się opierać. Sądy zachowują swoje najgorsze słowo dla specjalistów, którzy najpierw biorą na cel opiekuna, rejestr albo drogę do domu, żeby jedna zwykła śmierć stała się ostateczna.
Hak w człowieku to czyjaś robota, a ktoś wciąż trzyma drugi koniec. Krwawy Cień odnajduje ten uchwyt, idzie po nim z powrotem do żywej ręki, która go trzyma, i mówi, co można przeciąć, nie zabijając człowieka, w którym tkwi.
Dostęp, zabranie i bycie gdzie indziej, zanim ktoś zauważy. Cztery stulecia miar, pieczęci i rejestrów, które już się ze sobą nie zgadzają, zostawiły drzwi otwarte na papierze — skład ważący na nieskalibrowanym kamieniu granicznym da się okraść, zanim ktokolwiek dotknie zamka.
Trzymaj kurs, czytaj światło, policz, co widziałeś, i melduj tylko to. Marsz nigdy nie był trudny: Zwiadowca wraca sam i bez świadków, a potem musi mu uwierzyć pracodawca, którego tam nie było.
Uporządkowany występ wykonujący praktyczną robotę. Sala Vhalderów trzyma swoje przywileje w człowieku, którego można przesłuchać, bo dwóm spisanym kopiom nie da się ufać jednocześnie; w walce ten sam fach utrzymuje kompanię w jednym rytmie albo odbiera wrogowi jego tempo.
Różnica tkwi w księgowości, nie w mocy. Odciągnięte ciepło pokrywa naczynie szronem i rozsadza wilgotny mur, a chłód gdzieś poszedł — do kamieniołomu, do sypialni służby, na pole w dole rzeki. Czarodziej to ten, kto potrafi powiedzieć dokąd, i bierze za to opłatę.
Nic nie powstaje. Ciepło, ciśnienie, ładunek i ruch już istnieją; działanie je przenosi i gdzieś docierają. Ogień Elementalisty był czyimś opałem, a szadź znaczy izbę, która dziś w nocy nie będzie ciepła.
Martwa materia zachowuje część swojej struktury, a strukturę można zmusić do odpowiedzi. Nic w tym fachu nie przywraca rozproszonej osoby, a ożywienie nikogo nie wskrzesza — więc Nekromanta spiera się o pieczę nad tym, co zostało, sprawa po sprawie, przed tym, kto akurat jest w sali.
Przyzywacz Burz nie tworzy pogody. Szkwał ściągnięty na linię oblężenia to szkwał, którego teraz nie dostanie sto mil wybrzeża, a niebo pożyczone zwartej grupie — do trzydziestu sekund — kończy się lądowaniem, któremu ludzie stojący pod spodem muszą zrobić miejsce.
Edrin z Kharb utrzymał ogród kotwiczny przez dziewięć dni po upadku rejestru i nie pozwolił, by wiązanie możnego wepchnęło się w kolejkę. Jego Strażnicy wciąż tak pracują przy Drzewie Serca i wciąż poświadczają powrót na te same trzy sposoby: zużytą kontrsygnaturą, żywym ciałem, wymienionym z imienia świadkiem. Kapłani Przebudzonych czuwają zamiast tego, domy Dawnej Wiary dziękują Zielonej Matce, a każdy z nich długo ci wyłoży, że pozostali robią to źle.
Za uzdrowienie płaci sam pacjent. Zbyt wczesne albo zbyt częste zostawia gorączkę, blizny i ciało, które następnym razem wolniej się zamyka — dlatego najpierw dawka i segregacja rannych, potem obrządek, wykrzyczany na tyle blisko linii, żeby go w niej usłyszano.
Szczepy, zgnilizna korzeni, pogoda, chore stada — a w Falon żywa rama amortyzująca, którą szarpie każdy krok Wzgórzo-Statku, podczas gdy Golemistrzowie doglądają kamiennych nóg. Strażnicy Konarów utrzymują, że każde Drzewo Serca należy do Zielonej Matki; gildyjni i wędrowni Druidzi stosują to samo rzemiosło i odrzucają to roszczenie.
Wysyłany, by rozstrzygnąć jedno pytanie: czy coś tutaj odpowiedziało i kto na tym skorzystał? Pracą jest dochodzenie — odbiorca, pozostałość, beneficjent — a kończy się ono nakazem, bo otwarta w ciele rana święta i rana bezbożna to ta sama rana i różni je tylko papier.
Odczytuje gasnącą kotwicę, otrute stado albo ranę, która się zaogniła — i potrafi popchnąć każde z nich dalej. Dwór Żniw, który zjawia się po oblężeniu z umowami, nazywa zgniliznę płatnością za stojące zboże, której nadszedł termin; ławy Brukhanu badają te same skutki, nie ucząc z tego ani słowa.
Twoja Klasa to drzwi w jedną stronę. Wybierz fach pasujący do tego, jak chcesz, żeby cię zapamiętano — mur, nóż, pożyczona burza albo ręka, która trzyma na nogach wszystkich pozostałych.
