Zrozum Kilmoryn i zasady wojny, które tam panują.

Kilmoryn to jeden nieprzerwany świat o średnicy około 250 km — wybrzeża, wyżyny i wyspy, otoczone zewnętrznym oceanem: Żałoba. Nie ma ekranów wczytywania. Ląd jest podzielony na obszary i rozłożony na wiele fizycznych serwerów, z których każdy liczy fizykę po stronie serwera z częstotliwością 60 Hz, a nawet do lochu wchodzi się, przechodząc przez jego portal: świat po prostu zmienia się wokół ciebie.

Blisko siedemset osad ma sklepy, trenerów i ludzi, którzy z tobą porozmawiają — każda z własną historią, a jej mieszkańcy mówią własnymi głosami. Wokół nich ląd dzieli się na ponad trzysta pięćdziesiąt prowincji, każda z dokładnie jednym posiadaczem. W świecie Kilmoryn panuje otwarte PvP i prawie cały należy do kogoś.

Miasto gildii zaczyna się od Nasiona Drzewa Serca, kupionego u Zarządcy i posadzonego przez Przywódcę gildii w prowincji, której nikt nie posiada. Drzewo Serca to serce miasta: jego skarbiec, punkt wiązania, posterunek Mistrza run i jedyna rzecz, którą wróg musi ściąć, żeby je zdobyć. Każda ranga, o którą je podniesiesz, mieści więcej mieszkańców, zajmuje kolejną prowincję i otwiera kolejne budynki.

Tryb budowy unosi kamerę nad siatkę miasta. Postaw budynek, a stanie się placem budowy, który rośnie kawałek po kawałku na oczach wszystkich, podczas gdy twoje ekipy budowlane zwożą drewno, kamień i złoto — a praca nigdy nie wyprzedza dostaw: plac, któremu brakuje kamienia, czeka na kamień. Zniszczony budynek obraca się w gruz, który możesz odbudować za połowę ceny.

Potem miasto działa samo, raz na minutę, bez względu na to, czy ktoś jest online. Mieszkańcy potrzebują domów i jedzenia; nakarmieni i ulokowani płacą podatki i pracują na twoich farmach, w młynach, kopalniach i warsztatach. Wszystko spina nastrój — racje, urozmaicenie, piwo z własnego browaru, kościół — a zadowolone miasto buduje szybciej, rośnie i płaci więcej, podczas gdy nieszczęśliwe zwalnia i pustoszeje.

Każda prowincja ma jednego posiadacza: miasto, którego Drzewo Serca w niej stoi, albo to, którego posterunek ją zajmuje. Przesuwaj granicę posterunkami — nawet o dziewięć prowincji poza własną — ale prowincja płaci tylko dopóty, dopóki ma połączenie z domem. Strać posterunek, a wszystko za nim zostanie odcięte razem z nim.

Każda prowincja ma jedną kopalnię, a każda kopalnia ma nazwę i historię. Kopalnie można zajmować przez pół godziny dziennie; zajmij którąś w jej oknie, a jej urobek — do pełnej dziennej sterty — należy do ciebie.

Nic się nie teleportuje. Towary jadą do domu karawaną po drogach: prawdziwe wozy i wozy zaprzężone w woły, z eskortą, które każdy może zaatakować. Zabij zwierzę pociągowe, a ładunek leży przez godzinę we wraku, wolny dla tego, kto pierwszy dotrze. Miasta handlują ze sobą tak samo — drogą albo, jeśli mają przystań, morzem.

Miasto z Koszarami albo Stajnią wystawia żołnierzy. Armie należą do miasta, a nie do pojedynczego gracza: maszerują, utrzymują teren i walczą same, przez całą dobę. Wyślij jedną przez mapę, a dotrze na miejsce, czy jesteś online, czy nie — a gdy w pobliżu są gracze, bitwę toczą na ich oczach prawdziwi żołnierze i każdy, kto padnie, się liczy.

Podejdź na 300 m, a możesz sam objąć dowództwo. Zaznacz oddziały, przeciągnij linię, żeby ustalić jej szerokość i kierunek, zmień szyk, szarżuj, trzymaj pozycję albo się wycofaj, każ łucznikom strzelać — albo wznieś się do widoku z góry i poprowadź z niego całą bitwę.

Armie żyją z zaopatrzenia. Na twoich prowincjach są karmione; wyprowadź je dalej, a zaopatrzenie się kurczy, a niezaopatrzeni ludzie dezerterują. Każda armia kosztuje złoto i żywność co godzinę. I nigdy nie niszczą budynków: mury burzą machiny oblężnicze.

Bezpieczeństwo miasta to umowa, nie szczęście. Jego Drzewa Serca nie można uszkodzić poza oblężeniem, a rada kupuje ochronę dla całej reszty; wszystko, co zostanie bez ochrony, można atakować w każdej chwili. Żeby zdobyć samo miasto, trzeba mu wypowiedzieć oblężenie.

Oblężenie wypowiada się Kamieniem Wojny. Kup Zew Kamienia Wojny — o randze od I do VIII, co najmniej takiej jak ranga Drzewa Serca celu — i postaw go w pierścieniu tuż za miastem. Kamień Wojny wyrasta z ziemi, obie gildie dostają wiadomość, a obrońcy wybierają, kiedy zaczną się walki, nawet dwa dni naprzód. Nikt nie może tego odwołać.

Gdy oblężenie się rozpoczyna, ochrona w mieście przestaje cokolwiek znaczyć. Obrońcy wygrywają, rozbijając Kamień Wojny. Atakujący wygrywają, ścinając Drzewo Serca — a miasto, którego Drzewo Serca padnie, zostaje zmiecione: każdy budynek w nim zniszczony.

Zbuduj Drewniane molo, Stocznię albo Kamienne nabrzeże, zrób akty statków z desek i żelaza swojego miasta i zwoduj statek przy nabrzeżu. Przejmij ster i ustaw żagiel do wiatru — zmienia się w ciągu dnia, a każdy statek czuje ten sam. Nie musisz uczyć się halsowania: zawsze płyniesz naprzód, tylko wolniej pod wiatr. Uważaj na mielizny i kładź maszt, żeby przepłynąć pod niskim mostem.

Na morzu statek to ruchoma twierdza. Siła uderzenia taranem rośnie z kwadratem prędkości zbliżania. Rzuć hak na statek oddalony o nie więcej niż piętnaście metrów, przyciągnij kadłuby do siebie i wejdź na pokład — albo postaw na pokładzie balistę lub katapultę i rozbij go z dystansu. Rozbity kadłub idzie na dno, a wszyscy na pokładzie zostają w wodzie, a to, co wiózł, wypływa jako szczątki, które może wyłowić każdy.

Miasto z przystanią może handlować morzem: Koga albo Karaka płynie sama szlakami morskimi do portu innego miasta. W pobliżu graczy to prawdziwy statek i można go staranować albo rozstrzelać jak każdy inny.

Dalekobieżny portal to dwa przygotowane miejsca, które zgadzają się być jednymi drzwiami: stała rama odbiorcza, którą każdy, kto przez nią przeszedł, nazywa gardzielą. Trasa to umowa z Mistrzem run zawierana przy obsługiwanym Drzewie Serca — wysyła jednego wędrowca z tym, co niesie, a rama to obietnica drzwi odbiorczych, a jeszcze nie same drzwi.

Przenosi ludzi, nie wojnę. Przez gardziel nie zmieści się żaden wóz, stado ani tabor oblężniczy, więc drogi i mosty zachowują swoją cenę, a armia wciąż musi dojść pieszo pod mur, który zamierza zburzyć.

A drogi warto wybierać: na każdej drodze i ścieżce poruszasz się o połowę szybciej, pieszo czy konno, a każda, która napotyka rzekę, przekracza ją mostem. Figurka konia zamienia się w konia i z powrotem. Walcz z siodła mieczem, młotem lub bronią drzewcową — albo dobądź kopii i ruszaj galopem, a opuści się sama: im szybciej się zbliżasz, tym mocniej uderza.

Walka wręcz jest kierunkowa i fizyczna. Szarpnij myszą, żeby wybrać zamach, przytrzymaj, żeby go wziąć, i puść, żeby uderzyć — a to, gdzie trafisz, ma znaczenie. Cios w głowę zadaje potrójne obrażenia i ogłusza; cios w plecy podwaja je jeszcze raz; szarża uderza mocniej. Zrób zwód, żeby porzucić atak i podnieść gardę. Zablokuj cios, a atakujący zostanie odsłonięty na twoją kontrę. Nie ma ciosów obszarowych: każdy zamach trafia jeden cel.

Łuki i kusze strzelają tam, gdzie wskazuje celownik — bez namierzania, bez gwarancji. Celowane zaklęcia lecą tam, gdzie patrzysz; leczenie i wsparcie mogą podążać za wybranym celem, więc wsparcie nadąża za chaosem. Najcięższe stwory przewracają cię albo odrzucają. Cała fizyka jest liczona po stronie serwera z częstotliwością 60 Hz: to, co widzisz, to to, co egzekwuje świat.

Magia w świecie Kilmoryn to konkordancja: sztuka przygotowania ścisłej relacji między dwiema rzeczami, tak aby jedna odpowiadała drugiej. Jedna przygotowana relacja to konkord, a stoi on na czterech częściach — Czterech Podporach. Źródło dostarcza tego, co się porusza. Odniesienie wskazuje przedmiot. Ścieżka ogranicza, dokąd zmiana może pójść. Nośnik trzyma działanie w całości, aż się dopełni. Strać jedno z nich, a działanie zawodzi w konkretny, dający się zdiagnozować sposób, a nie w tajemniczy.

Nic nie powstaje z niczego. Ciepło musiało skądś przyjść, zagojona tkanka została komuś odebrana, a szron na naczyniu maga to pokwitowanie — dlatego działanie można odczytać po fakcie i dlatego nielegalne ma własną nazwę: fałszywy konkord.

A ziemia się odgryza. Większość świata Kilmoryn to grunt wysokiej magii, gdzie magia działa w pełni. Wokół nielicznych miejsc słabnie: na niskiej ziemi obrażenia od zaklęć, leczenie i mana spadają o połowę. W sercu takich miejsc jest martwa — żadnego rzucania czarów, efekty magiczne zdzierane, lewitujący spadają z nieba i nikt nie powstaje z martwych. Decyduje słabszy grunt: mag na wysokiej magii nie dosięgnie kogoś stojącego na martwej ziemi. Zwab tam maga, a nie musisz bać się zaklęć.

QFT ma poziomy, ale siła jest celowo spłaszczona. Limit to 75, a postać na 75. poziomie w najlepszym ekwipunku jest tylko o jakąś jedną piątą silniejsza od postaci na 1. poziomie w najlepszym ekwipunku. Weteran ma za to wybór — więcej mocy, więcej umiejętności, więcej sposobów na odpowiedź w walce. Nowicjusz, który wybierze właściwą walkę, może ją wygrać.

Poziomy zwiększają twój budżet szkoleniowy. Trenerzy w całej krainie uczą umiejętności za złoto i punkty szkolenia i pozwalają wybrać Klasę, gdy spełnisz warunki; twoja Klasa i Dyscypliny dają ci moce. Połącz się w drużynę, a każdy członek w pobliżu dzieli się doświadczeniem, z premią za każdego towarzysza.

Gdy padasz, zaczyna się Dogasanie: trzydzieści pięć sekund, w których każdy z mocą wskrzeszenia może przywrócić cię do życia tam, gdzie leżysz — na nogach i z całym dobytkiem. Jeśli nikt nie przyjdzie, budzisz się przy Drzewie Serca, z którym jesteś związany, w mieście swojej gildii albo w mieście rodzinnym. Zgiń w lochu, a obudzisz się na powierzchni.

Śmierć kosztuje to, co niesiesz, a nie to, kim jesteś. Twój plecak zostaje przy zwłokach i każdy może go splądrować — ty też, jeśli do nich wrócisz — ale to, co nosisz na sobie i w dłoniach, zostaje z tobą i nie ma kary do doświadczenia. Zanim ruszysz do walki, załóż na siebie albo zanieś do banku to, czego nie możesz stracić.

Obozy bandytów i lochy są rozsiane po całym świecie Kilmoryn, a każdy stwór upuszcza łupy zależnie od swojego rodzaju i tego, jak jest groźny. Nie ma rzemiosła graczy: to, co nosisz, zdobywasz w łupach, kupujesz albo wytwarzają to warsztaty miasta — broń i pancerze w Kuźni, łuki w Tartaku, zestawy oblężnicze i akty statków z desek i żelaza.

Ponieważ radar trywialnie łatwo zhakować po stronie klienta, gra ma uczciwy: minimapę, która pokazuje każdego pobliskiego gracza i stwora jako kropkę, żeby nikt nie zyskał nieuczciwej przewagi. Mapa świata nakłada warstwy z twoim terytorium, twoimi armiami, drogami, trwającymi oblężeniami i ziemią, na której magia słabnie albo gaśnie.

Dziennik przechowuje każdy podjęty wątek. Lista znajomych pokazuje, kto jest online. A każdą sesję możesz nagrać — albo zapisać minutę, która właśnie minęła — i obejrzeć ją później z dowolnego kąta.